معاون وزیر خارجه دولت اصلاحات گفت: بخش منفی گزارش البرادعی و تحول بزرگ درباره پرونده هسته‌‏ای ایران ناشی از سیاست‌‏های اشتباه مسئولین در سیاست خارجی‌‏ کشور بود که ایران را به چنین نقطه‌‏ای رساند.
به گزارش تریبون به نقل از ایلنا ، محسن امین‌‏زاده، معاون آسیا واقیانوسیه وزارت خارجه دولت اصلاحات در برنامه سیاسی رادیو گفتگو درخصوص پرونده هسته‌‏ای ایران و گزارش سیزدهم البرادعی که قرار بود با حضور وی و امیر محبیان برگزار شود، اظهارداشت: در ده سال گذشته به دلیل اعتراض به سیاست‌‏های تبعیض‌‏آمیز صداوسیما از شرکت در هر برنامه‌‏ای در صداوسیما خودداری کرده بودم و این بار نیز تنها به دلیل بحث هسته‌‏ای و با این امید شرکت حضور در برنامه رادیو گفتگو را پذیرفته‌‏ام که آغازی باشد برای تقدس‌‏زدایی از بحث هسته‌‏ای در رسانه ملی و باعث مطرح شدن بحث‌‏های شفاف درباره ابعاد مختلف این بحران بزرگ ملی شود.
امین‌‏زاده سپس به تطبیق گزارش اخیر البرادعی با گزارش‌‏های دیگر آژانس پرداخت و گفت: گزارش البرادعی در مسیر گزارش‌‏های گذشته و مباحث مربوط به پرونده هسته‌‏ای ایران در آژانس بین‌‏المللی انرژی اتمی وشورای امنیت سازمان ملل متحد است که این بار در فرآیند تشدید دائمی فشارها به ایران، اتهامات نظامی آن بیشتر شده است.
وی افزود: برای اینکه بتوانیم بهتر درک‌‏ کنیم که این گزارش چه ویژگی‌‏هایی دارد و تحت چه شرایطی ارائه ‌‏شده، باید شرایط ایران را در رابطه با بحث هسته‌‏ای مرور کنیم. شاید این گزارش اگر سه سال قبل ارائه می‌‏شد، جنبه‌‏های مثبت آن غالب بود زیرا در واقع ایران سه سال پیش در شرایطی قرار داشت که مخالفین ایران یعنی آمریکا و اسرائیل و برخی کشور‌‏های‌‏ دیگر تلاش می‌‏کردند که اثبات کنند ایران در مسیر تعهدات بین‌‏المللی خود نیست و تعهداتش نسبت به پیمان منع گسترش سلاح‌‏های هسته‌‏ای (NPT) را نقض کرده است.
معاون وزارت خارجه دولت اصلاحات تاکید کرد: در آن زمان وضعیت به گونه‌‏ای بود که در واقع دیگران باید دلائلی اقامه می‌‏‏کردند که ایران در مسیر تعهدات بین‌‏المللی خود نیست، اما امروز شرایط پرونده هسته‌‏ای ایران تفاوت‌‏هایی دارد که اگر آنها را نادیده بگیریم درست نمی‌‏توانیم به نکات مثبت و منفی این گزارش توجه کنیم.
امین‌‏زاده با اشاره به اینکه درسال ۸۵ پرونده هسته‌‏ای ایران با اجماع همه کشورهای موثر جهان به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع شد، گفت: البته منظور از عبارت کشورهای موثر بیان ارزش نیست، بلکه بیان نقش این کشورها -کشورهای موثر جهان در بازی‌‏های بین‌‌‏المللی- در صحنه سازمان‌‏های بین‌‏المللی و در قدرت بین‌‏المللی است. اجماعی که در تصمیم‌‏گیری برای ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت شکل گرفت در تاریخ سازمان ملل بی‌‏نظیر است؛ یعنی هرگز در مورد هیچ پرونده‌‏ای کشورهای موثر جهان به دلیل اختلافات میان خودشان بر سر هیچ پرونده‌‏ای تا این حد به تفاهم نرسیده بودند و این یک رویداد سیاسی تلخ برای ما بود که من آن را بزرگترین شکست سیاست خارجی کشور بعد از انقلاب اسلامی می‌‏دانم.
این استاد دانشگاه تصریح کرد: صفت بزرگترین شکست سیاسی خارجی بدان علت درخور این تحول است که؛ اولاً میان کسانی که بر سر همه مسائل بین‌‏المللی با هم اختلاف دارند تفاهمی ایجاد شد که این پرونده به شورای امنیت ارجاع شود و شکل‌‏گیری این اجماع حاصل عملکرد اشتباه دولت ایران بود. ثانیاً ارجاع پرونده به شورای امنیت مفهومش این است که ایران متهم نقض صلح جهانی است و باز این اولین بار بود که در تاریخ سازمان ملل چنین اتهامی نسبت به ایران وارد و چنین پرونده‌‏ای درباره ایران در شورای امنیت مطرح می‌‏شد.
معاون وزارت خارجه دولت اصلاحات اظهار داشت: پیش از ارجاع پرونده به شورای امنیت خیلی‌‏ها مثل من تلاش کردند که هشدار دهند تا مسئولین متوجه این نکته شوند که با ارجاع پرونده به شورای امنیت چه اتفاق حساس، مهم وخطرناکی علیه ایران درحال روی دادن است. تا زمانی که پرونده ایران به شورای امنیت نرفته بود ایران در آژانس بین‌‏المللی انرژی اتمی یک بازیگر فعال بود و قدرتمندترین مخالف ایران؛ یعنی آمریکا به لحاظ رای در موقعیت برابری با ایران قرار داشت. هرچند کشورهای قدرتمند می‌‏‏توانند روی رای دیگران تاثیر بگذارند اما آنچه مهم است این است که ایران در چنان شرایطی رای مستقل و دوستان خودش را داشت، دوستانی مثل کشورهای غیرمتعهد که آنها هم صلاحیت برابر دارند. ایران می‌‏توانست آنان را با خودش همراه کند و دراین بازی نقش‌‏آفرینی نماید.
وی اضافه کرد: وقتی پرونده ایران به شورای امنیت رفت همه‌‏چیز دگرگون شد. شورای امنیت یک مرجع بین‌‏المللی است که در آن مرجع، آمریکا عملاً نقش قاضی ارشد را ایفا می‌‏کند. امروز چنین محکمه‌‏ای به این اتهام ایران رسیدگی می‌‏کند، تصمیم و حکم این مرجع نهایی و قاطع است و برای همه اعضای سازمان ملل متحد لازم الاجراست. این تحول بزرگ درباره پرونده هسته‌‏ای ایران ناشی از سیاست‌‏های مسئولین در سیاست خارجی‌‏ کشور بود که ایران را به چنین نقطه‌‏ای رساند. در این شرایط بخش منفی گزارش البرادعی خیلی پررنگ‌‏تر می‌‏شود و ایران دائماً باید نشان دهد که دچار انحراف نشده، پنهان‌‏کاری نکرده و کار خلافی انجام نداده است.
امین‌‏زاده با طرح این سوال که، از سال ۸۵ تاکنون چه اتفاقی افتاده است که هرچند‌‏گاه یک بار قطعنامه‌‏ای از سوی شورای امنیت علیه ایران صادر شده، افزود: با تصویب این قطعنامه‌‏ها عملاً به صورت مکرر به ایران ابلاغ شده که باید فعالیت‌‏های غنی‌‏سازی خودش را متوقف کند. در این شرایط جدید اصولاً آژانس یک نهاد دسته دوم شده است. در این وضع حتی اگر آژانس با ما همراه هم بشود، که نمی‌‏شود، این همراهی آژانس لزوماً منجر به بهبود وضع پرونده ایران نمی‌‏شود. ممکن است قدری دست ما را برای گفت‌‏وگو با دیگران باز ‌‏کند ولی مشکل ایران را حل نمی‌‏کند. تا زمانی که اجماع علیه ایران در شورای‌‏امنیت وجود داشته باشد و درشورای امنیت براین اساس به پرونده ایران رسیدگی شود، هر روز مشکل ایران بیشتر خواهد شد. به همین خاطر گزارش البرادعی را هم باید در این شرایط مورد بررسی قرار دهیم.
این پژوهشگر تصریح کرد: نکته مثبت گزارش البرادعی این است که تشریح می‌کند که در طول ماه‌‏های‌‏گذشته همه بررسی‌‏های‌‏ آژانس نشان دهنده این بوده که ایران انحرافی به سمت فعالیت نظامی هسته‌‏ای نداشته و این نکته مثبت است. اما درکنار آن پرسش‌‏ها و ابهاماتی را مطرح می‌‏کند که کاملاً منفی است. مواردی را به عنوان موارد بی‌‏پاسخ و روشن نشده بیان می‌‏کند که موارد بسیار حساس و مهمی است.
این استاد دانشگاه گفت: سازمان اطلاعاتی آمریکا اسنادی را به آژانس ارائه داده که مدعی است از رایانه همراه (لپ تاپ) ربوده شده از یک مقام ایرانی بدست آورده است. این اسناد پرونده‌‏های جدیدی برای ایران باز کرده و اتهامات جدیدی درباره فعالیت‌‏های پنهان هسته‌‏ای نظامی را به ایران وارد نموده است. این اتهامات با ادعای همیشگی آمریکا، درمورد مقاصد نظامی فعالیت‌‏هایی هسته‌‏ای ایران کاملاً سازگار است.
وی اظهار داشت: براساس این اسناد چند پرونده اتهامی جدید باز شده است، مثل پرونده نمک سبز یا پرونده طراحی انفجارهای بزرگ یا پرونده چاشنی مربوط به این این نوع انفجارها، مسائلی در رابطه با طراحی کلاهک هسته‌‏ای موشک و یا تهیه فلز تشکیل دهنده آن و مسائلی از این دست که در این گزارش وجود دارد که همه به شکلی ادعاهای مطرح شده در مورد مقاصد نظامی هسته‌‏ای ایران را تقویت می‌‏کند. لحن گزارش در رابطه با این اتهامات اصلاً لحن خوبی نیست، حتی اگر همه این ادعاها ساخته آمریکا باشد چیز زیادی تغییر نمی‌‏کند، چرا که تا اینجای کار آمریکا موفق شده برای این اتهامات در درون پرونده ایران جای موثری باز کند و حالا ایران متهم است. در شرایطی که پرونده ایران در شورای امنیت درحال رسیدگی است و درمسیر قطعنامه‌‏های دیگر پیش می‌‏رود این گزارش متاسفانه کمکی به تصویب تحریم‌‏های جدیدی علیه ایران و برخوردهای حادتری با ایران در سطح بین‌‏المللی است.