مهران فرجی: فقر، فساد، بی‌عدالتی، زندگی سخت و سرکوب منتقدان شرایط دشوار موجود در جامعه ایران، برخی را بر این می‌دارد که تا اطلاع ثانوی بنشینند و سکوت کنند. خیلی‌ها با این تصور که این دوره  به زودی می‌گذرد، در انتظار تغییرات آینده هستند. تغییراتی که همواره پس از شرایط دشوار و خفقان نیمه‌مطلق در بسیاری از کشورها رخ داده است. اما آیا می‌توان به این تغییرات بدون هیچ حرکتی امیدوار بود؟

این در حالی‌است که تجربه ایران نشان می‌دهد، مردم ایران د ر سالهای ۵۶ و ۵۷ در بهترین وضعیت اقتصادی  نسبت به دوره‌های قبل زندگی می‌کرده‌اند و از سویی خفقان مطلق نیز از میان رفته و آزادی‌هایی هرچند نسبی به مردم و منتقدان داده شده بود.

اما این آزادی پس از آن داده شد که جامعه رادیکال  و انقلابی  شده و یا حداقل در موضع تحول‌خواهی قرار داشت.  در آن دوره همه مخالفان و منتقدان به یک نتیجه مشترک در مورد نظام رسیده بودند. و این‌گونه بود که با توجه به اینکه آمریکا و انگلیس چاره را در تغییر نظام سیاسی می‌دیدند، با انقلاب مردم ایران مقابله نکردند و می توان گفت، غرب با آن همراهی کرد.

 در شرایط فعلی یادشده از کشور ما و در شرایطی که هرگونه و هرنوع انتقاد درون‌نظامی،  مخالفت و معاندت با نظام و اسلام و انقلاب برداشت می‌شود، تنها راه برای همراه کردن مردم حرکت به‌سوی رادیکالیسم تحول‌خواهی و البته نه انقلابی است.

خاتمی و عبور از او

چندی‌است که موضوع آمدن دوباره خاتمی به عرصه انتخابات مطرح شده است. خاتمی که در دوره‌ای به اقتضای شرایط نظام به عرصه آمد امروز با هر شرایطی که بیاید از هم‌اکنون موضوع عبور از او مطرح خواهد بود. تمام نیروهای اصلاح‌طلبی که به‌سبب ناکامی اصلاح‌طلبان نام تحول‌خواه بر خود نهاده‌اند اگر هم با توجه به شرایط خفقان موجود با آمدن خاتمی موافق باشند از هم‌اکنون به‌دنبال عبور از او هستند و اگر هم چنین نکنند اشتباه کرده‌اند.

 این‌بار باید از امکاناتی که در اختیار قرار می‌گیرد نهابت استفاده را برای رسیدن به دموکراسی و تغییر شرایط اسفبار زندگی مردم به‌کار بست. این‌بار دیگر نه مردمی که صبرشان لبریز شده و نه گروه‌های سیاسی، مماشات خاتمی را نخواهند پذیرفت.

 البته همه امید نیروهای تحول‌خواه به آمدن عبدلله نوری است که هرچند تایید صلاحیت او در صورت اجماع اصلاح‌طلبان خیلی هم نباید دور از تصور باشد، اما باز هم اصلاح‌طلبانی که هنوز مماشات و کنار آمدن با دیکتاتوری را برای رسیدن به قدرت، دنبال می‌کنند از او حمایت نخواهند کرد. در هر صورت جامعه ما با توجه به شرایطی که به‌وجود آمده، نیرویی بالقوه و پتانسیلی برای حرکت است؛ پتانسیلی که تنها با رادیکال شدن حرکات، بالفعل خواهد شد؛ پس پیش به‌سوی رادیکالیسم.